De derde week op Curaçao; eindelijk geland

expat op curacao zicht op pontjesbrug

In de derde week op Curaçao begint het voor het eerst te voelen alsof we hier echt wonen en vind ik steeds meer mijn draai. Dat voelt fijn! We haalden afgelopen week onze sedula (= lokale identiteitskaart) op en zijn daarmee ook officieel inwoner van Curaçao. En er is nog meer goed nieuws waardoor het langzaam steeds meer ‘echt’ en als ons nieuwe thuis gaat voelen: we hebben een appartement gevonden voor langere tijd op de plek waar we graag willen wonen. Woohoo!!! Vanaf 1 juni krijgen we de sleutel en een dikke week eerder staat onze container op de planning om aan te komen in Willemstad. Met een beetje geluk hoeven we dus niet eerst te k(r)amperen in eigen huis en kunnen we het meteen gaan inrichten met onze eigen spulletjes.

Er begint ook een soort van natuurlijk ritme te ontstaan. Zo blijkt zaterdag pastechidag. Gaan we elke zondag een (voor ons) nieuw restaurant ontdekken (Ceviche91 heeft zonder twijfel het meest dushi uitzicht op de pontjesbrug van heel Curaçao) en daarmee ook vaak een ander stukje van het eiland.  In  het weekend blijken we minder minder de behoefte te hebben om naar het strand te gaan. Dat doen we juist wel op doordeweekse dagen als manlief uit zijn werk komt en voordat het weer donker wordt. De zon gaat hier elke dag en het hele jaar rond tussen 18.30u en 19.00u onder. Dus we hebben nog 2 uur vanaf het moment dat hij thuiskomt. Het is mijn favoriete moment van de dag om samen nog even naar het strand te slenteren, de dag te bespreken, een duik in zee te nemen, op te drogen onder een palmboom en daarna weer terug te slenteren. Ik heb mezelf voorgenomen hier elke dag dat manlief op tijd thuis is – dat is namelijk niet altijd het geval – heel bewust van te genieten.

Meer sociale contacten

Er stonden in deze derde week als expat op Curaçao een aantal superleuke activiteiten op de planning. En jawel, ook de sociale contacten beginnen langzaam te komen. Op zondagochtend om 6.30u sloten manlief en ik aan bij een 3 uur durende wandeling vanuit St.Willibrordus met een wandelgroepje onder leiding van Petra via Walking/Hiking trials Curaçao. Behoorlijk pittig door de temperatuur uiteraard en het was ook nog een beetje klauteren en baggeren door stilstaand water terwijl de muggen al hongerig met ons meevlogen.
Op woensdagmiddag sprak ik af bij Bario Urban Street Food met Anke die ik via Instagram heb leren kennen als @ankescakes. Een superleuke plek – beetje een foodcourt – in de wijk Otrabanda waar ik snel een keer terug naartoe ga om het eten te proeven. Ook met Anke gaat er een vervolgdate komen want dat was meteen gezellig. En op vrijdagochtend ging ik met ‘de buurvrouwen’ (het zijn vanaf 1 juni letterlijk nog heel even onze buurvrouwen) mee naar supyoga om daarna nog een drankje te drinken op het strand van Jan Thiel. De week werd afgesloten tijdens happy hour op Blue Bay – waar nog wat meer happy ‘hours’ aan vast werden geplakt – en met samen de merengue dansen op het strand. Kortom: het was een topweek. Eentje waarin ik het gevoel heb dat ik eigenlijk nu pas een beetje ben geland en met het volle besef dat dit ons nieuwe thuis is.

Koken op Curaçao; vooral nog vertrouwde recepten

Ik deelde eerder al dat een van de dingen die ik hier de komende jaren graag wil gaan doen de lokale en Caribische keuken leren kennen is. Op één avond na waarin ik een eerste best goed gelukte poging deed om keshi yena en funchi hasa te maken heb ik in de eerste weken vooral nog vertrouwde recepten gekookt. Veel daarvan staan uiteraard op de blog. Zo maakte ik nasi goreng, pastasalade met kip en mango en een traybake met worst en groenten. En jawel, ik maakte zelfs nog een nieuw recept wat ik meteen uitwerkte en online zette: pasta met groene asperges. De verandering van land, van temperatuur en van een nieuw leven als expatvrouw is al groot genoeg. Het liefst wilde ik meteen de eerste week al alle onbekende of in Nederland wat minder goed verkrijgbare ingrediënten in mijn winkelwagentje gooien om ermee aan de slag te gaan. Maar ik had en heb gewoon nog niet de energie of ruimte in mijn hoofd om met allemaal nieuwe gerechten aan de slag te gaan. Het feit dat een beetje behelpen is in de keuken van ons tijdelijke vakantieappartement speelt natuurlijk ook mee.

Daar heb ik overigens niets over te klagen hoor, het is namelijk van alle gemakken voorzien. Zelfs scherpe messen, snijplanken (op de een of andere manier ontbreken die vaak in een vakantieverblijf), een oven en goede bakpannen met een anti-aanbaklaag. Dan kom je als foodie toch al een heel eind. We blijven hier nog een week en dan moeten we verplaatsten naar een ander tijdelijk onderkomen. Daar hebben we een BBQ tot onze beschikking en daar kijken we nu al naar uit. Het is hier tenslotte elke dag BBQ weer 😉 Daarnaast is de kwaliteit van het vlees op Curacao hoog en in tegenstelling tot heel veel andere boodschappen ook nog eens betaalbaar.

Wat lees ik op Curacao?

Er werd uiteraard ook nog nagedacht over de kwestie alcohol drinken waar ik verschillende boeken over aan het lezen ben. Nou blijkt het veelbelovende boek ‘Proost’ toch een beetje tegen te vallen. Ik heb het nog niet uit maar het is vooral een kwestie van feiten en onderzoeken delen. Het leest niet lekker weg zeg maar. En op de een of andere manier ben ik die feitjes aan het eind van de week – tegen de tijd dat happy hour begint op vrijdagmiddag- spontaan weer vergeten…

Naast dit splinternieuwe leuke borrelboek dat afgelopen week verscheen, ben ik ook in een boek over pensioenen bezig. Dat klinkt als een heel saai onderwerp maar het is ontzettend leuk geschreven door Sjaak Zonneveld. Die heeft net als ik een bepaalde mening over het pensioenstelsel in Nederland. Daar zal ik hier niet over uitweiden maar ik ben net als Sjaak meer fan van het meerdere keren opnemen van ‘pensioen’ vóór ik oud en grijs ben. Het grappige is; dat hebben manlief en ik zelfs al verschillende keren gedaan door de levensloopregeling (die inmiddels niet meer bestaat) daar voor in te zetten. Je kunt dat een sabbatical noemen maar wij noemden het altijd al grappend een stukje pre-pensioen.

Niet wachten tot je de pensioengerechtigde leeftijd hebt bereikt (die steeds hoger komt te liggen) en je zeker te weten fysiek minder fit bent, maar NU de dingen doen die je graag wilt doen. De komende jaren zal zo’n stukje pre-pensioen er niet inzitten zolang de uitzending naar Curaçao duurt, maar ik ben dus al wel aan het nadenken over hoe we dat daarna nog eens kunnen realiseren. En dat is een uitdaging want alle zogenaamde LFU-uren (levensfase-uren) die ik had bij mijn werkgever, heb ik verplicht op moeten nemen toen ik ontslag nam. Het boek Reis rond de wereld in je beste jaren las ik in ieder geval in één ruk uit. Een volgend boek over hetzelfde onderwerp staat al op mijn verlanglijstje.

P.s. Vind je het leuk om mijn verhalen over Curaçao te lezen en het feit dat er geen vervelende pop-ups of advertenties op mijn website staan? Ik zou het supertof vinden als je de eerstvolgende keer dat je iets bij Bol.com wilt bestellen gebruik maakt van één van de affiliatelinkjes op mijn website. Zoals deze. Je kunt zo’n linkje ook altijd snel terugvinden in het menu onder het kopje ‘Bol.com’ en via www.worstenbroodenwijn.nl/bol. Het is een iniminie bijdrage aan de hostingkosten en kost jou niets extra’s. Masha danki! Of zoals we in Brabant zouden zeggen ‘ da ge bedankt zijt da witte’ 😉

5 Comments

  1. Ohhhh zo herkenbaar van dat pensioen, ik heb daar ook al diverse malen discussies over gevoerd met mijn bazen 🙈. Superfijn om te lezen dat je steeds meer begint te aarden op dat verre weg tropisch eiland. Tot vlogs! 😘

    • Ja bizar toch dat je verplicht bent om in te leggen in een fonds wat jij zelf niet mag kiezen. Alleen al de keuzevrijheid van fonds zou ik een hele verbetering vinden. Maar dat gaan wij denk ik niet meer meemaken 😅

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.